Śladami Przodków

 Franciszek Nagłowski (1835-1890). Głos z przeszłości — opowieść przodka "Nie wiem, kiedy dokładnie przestałem być pamiętany, a stałem się tylko imieniem zapisanym w księdze. Może wtedy, gdy zamknęły się nade mną deski trumny, a może dużo później — gdy twoi dziadkowie przestali wspominać mnie przy stole. Nazywałem się Franciszek. Urodziłem się w Krzepicach, w czasach, kiedy dym z chałup mieszał się z zapachem pól, a człowiek wiedział, gdzie jego miejsce: między ziemią, która żywi, a Bogiem, który patrzy. Nie wiedziałem wtedy, że ktoś kiedyś będzie mnie szukał. Że zapytasz: „kim byłeś? czy miałeś rodzeństwo? dlaczego wybrałeś właśnie tę drogę?”. Ja nie mogę już mówić, ale zostawiłem ślady. Niepozorne imię i nazwisko w metryce urodzenia - Franciszek Nagłowski, podpis drżącą ręką w księdze ślubów, parę słów w zapiskach wójta. Nie wiedziałem, że te ślady przetrwają wieki bardziej niż opowieści, które przekazywaliśmy sobie przy stole. Pamiętam dzień, gdy żegnałem swojego ojca. Miał twa...

Nagłowscy z Krzepic Podróż do korzeni rodu (XVII–XIX wiek) Rodzinne historie mają swoje zakamarki — czasem pełne światła, czasem przysłonięte mgłą niepewności. Przez wiele lat najstarszym znanym mi z dokumentów przodkiem rodu Nagłowskich był mój imiennik - Wojciech Nagłowski (1792–1863), figurujący w metryce urodzenia swojego syna Franciszka.  Metryka urodzenia Franciszka Nagłowskiego Dziś, dzięki digitalizacji ksiąg parafialnych, bazom genealogicznym i analizie archiwów, mogę powiedzieć jedno: wiedza poszła o kilka pokoleń dalej. Okazało się, że korzenie rodziny z Krzepic sięgają nie przełomu XVIII i XIX wieku, lecz co najmniej połowy XVII wieku, a ród przetrwał w tym samym miejscu przez ponad 350 lat.   Od legendy rodzinnej do faktów z archiwów Ojciec wspominał, że nazwisko Nagłowski pojawiało się w herbarzach i według nich były to dwie linie rodu Nagłowskich, wielkopolska i litewska.  "Z opowiadań dziadka słyszałem, że przed wojną nawiązał on kontakt z "litewskimi" Na...

Korzenie Pamięci. Opowieść o przodkach i poszukiwaniach genealogicznych korzeni. Na podstawie pamiętników, zapisków, ustnych przekazów rodzinnych, domowego archiwum i wspomnień mojego ojca oraz własnych poszukiwań genealogicznych. Dlaczego postanowiłem pisać o swojej rodzinie Od kilku lat moje zainteresowanie genealogią wzrosło. Zaczęło się od kilku starych rodzinnych albumów i notatników po moim ojcu, a przerodziło się w pasję odkrywania korzeni. Na blogu  „Śladami Przodków”  dzielę się wspomnieniami, dokumentami i refleksjami o tym, jak przeszłość naszych bliskich mogła wpłynąć na to, kim jesteśmy dziś. Od dawna czułem, że w tych starych zeszytach, zapiskach i na pożółkłych kartkach dokumentów archiwalnych mojego ojca kryje się coś więcej niż tylko znane mi wcześniej dzieje przodków. To historie, które pachną dawnym atramentem, nostalgią, dymem z pieca, przyjemnościami z dzieciństwa, a także bólem, tragediami, tęsknotą i nadzieją. Historie, które – jeśli ich nie opow...

Odnajdź swoją historię.  Dlaczego warto rozpocząć przygodę z genealogią? Każda rodzina skrywa opowieści, które potrafią zaskoczyć bardziej niż niejeden film. Wystarczy tylko zrobić pierwszy krok – otworzyć stare pudełko ze zdjęciami, zajrzeć do zapomnianych dokumentów, zapytać dziadków o ich dzieciństwo. Genealogia nie jest tylko suchą listą dat. To podróż do świata ludzi, którzy żyli przed nami, kochali, walczyli, budowali codzienność. To odkrywanie tego, skąd jesteśmy – i dlaczego właśnie tacy jesteśmy dzisiaj. kolaż ze zdjęć, metryk i dokumentów archiwalnych Dlaczego genealogia wciąga? Bo łączy w sobie emocje, historię, detektywistykę i satysfakcję odkrywania. Każdy akt urodzenia czy ślubu to kolejny kawałek układanki. Każda wzmianka w księdze parafialnej otwiera drzwi do nowych pytań. Nagle okazuje się, że nasze korzenie sięgają miejsc, o których nigdy byśmy nie pomyśleli, a nazwiska przodków kryją historie mniejszych i większych dramatów, radości, przeprowadzek czy zmian sp...